Bir üretim kuruluşunun idari binası, izole bir ofis olarak değil, fabrikanın kamusal yüzü olarak ele alındı. Tasarım biçimden değil, işleyişten başladı: ihtiyaç programı, işlevsel ilişkiler, sirkülasyon ve prekast strüktür çözüldükten sonra mimari dil kendiliğinden belirdi.
Program üç işlevsel katmana oturuyor. Ziyaretçi ve fabrika personelinin en yoğun temas ettiği birimler (karşılama, geniş bekleme, muhasebe, insan kaynakları, satın alma) giriş katında toplandı; yönetim katı mahremiyeti artıran sakin bir sirkülasyona çekildi; üst kat ise yemekhane, misafir odaları ve destek mekânlarıyla çalışan refahına ve konukseverliğe ayrıldı. Sanayi bölgesinde yakın otel bulunmadığından misafir odaları programın gerçek bir gereği olarak kurgulandı.
Prekast ızgara bir kısıt değil, mimari ritmin ve cephe kompozisyonunun kaynağı olarak kabul edildi. Tavanlar teknik bir yüzey değil, ışığı ve mekân algısını kuran mimari bir öğe olarak tasarlandı. Malzeme paleti dar tutuldu; kalıcılık, geçici modaya tercih edildi.
